کیمیاگر زیرک

رفتن به متن

کیمیاگر زیرک

هر متن، کیمیاگری کوچکی است.

№ ۲۵ سیوا گریشا شیرینکین از زندگی در شهر زادگاهش خسته شده بود. شهرِ خوبی بود، ولی کوچک. همه‌چیزش را دیگر می‌شناخت، همه‌جایش را گشته بود. هرچند جای خاصی هم برای رفتن نبود. ساعت‌ها پشت سرِ هم با رفقایش کنار سوپرمارکت می‌نشستند… مجموعه ۱۹ مهر ۱۴۰۵ ۳ فصل ♡ ۱
№ ۲۴ ماتریوشکا پشت در جا می‌گذارم همه‌ی پیش‌داوری‌ها را. به فراموشی می‌سپارم قالب‌های کهنه و شوخی‌ها را. خرت‌وپرت‌ها را دور می‌ریزم. جا برای رؤیاهای تازه! حرفم را بگیر. از بیرون زدن از صف نمی‌ترسم. در آستین آماده دارم قصه‌ای از یک… شعر ۱۵ مهر ۱۴۰۵ ۱ دقیقه مطالعه ♡ ۴
№ ۲۳ رسوایی‌ها من عاشق جنجالم، عاشق رسوایی. عسل نمی‌خواهم، دعوا بده. «اوپال‌هایم کجا غیب شدند؟!» آها، همین‌جاست. درست. مرسی. یارم پلی‌استیشن بازی می‌کند. یک روشنفکر تمام‌عیار. پس چرا این‌قدر دلم می‌کشد که از بی‌حوصلگی آبسنت بنوشم. با… شعر ۱۵ مهر ۱۴۰۵ ۱ دقیقه مطالعه ♡ ۴
№ ۲۲ صد آشنایی، رسوایی و باسنِ یک غریبه از آدم‌ها می‌ترسیدم. نه اینکه «خجالتی» باشم. نه اینکه «معذب» باشم. می‌ترسیدم. مثل بچه‌ای که منتظر است الان سرش داد بزنند. چون پدر و مادرم داد می‌زدند. بچه که بودم، مامان مدام فریاد می‌کشید، با دلیل و بی‌دلیل؛ اصلاً بلد… داستان کوتاه ۱۰ مهر ۱۴۰۵ ۳ دقیقه مطالعه
№ ۲۱ ویسکی و شیر گربه تصمیم گرفتم گربه‌ام را بدوشم. هشت سالم بود. دیده بودم که گاو و بز و گوسفند را می‌دوشند؛ خب چرا گربه را نه؟ تازه چهار تا بچه زاییده بود و تمام روز بهشان شیر می‌داد. دلم می‌خواست شیر گربه را بچشم. بچه‌گربه‌ها شبیه… داستان کوتاه ۱۰ مهر ۱۴۰۵ ۶ دقیقه مطالعه
№ ۲۰ بتمن در میتیشی توی میتیشی یک آپارتمان اجاره کرده بودم. بالای سرم یک همسایه زندگی می‌کرد. ازش نفرتی وحشیانه داشتم. ساعت هفت صبح بیدار می‌شدم و از میتیشی می‌رفتم سر کار در مسکو. توی قطار حومه بالا و پایین می‌پریدم. و همسایه‌ی طبقه‌ی… داستان کوتاه ۹ مهر ۱۴۰۵ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۱۹ کودکیِ وحشی شانزده سالم که بود، توی جنگل به یک خرس قهوه‌ای حمله کردم و دماغش را چسبیدم. خل‌بازی و شجاعت. اسم دیگری هم مگر می‌شود رویش گذاشت؟ این را که می‌گویم، مردم یک‌جوری نگاهم می‌کنند. برای همین مجبورم بگویم توی جنگل خرس به من… داستان کوتاه ۸ مهر ۱۴۰۵ ۸ دقیقه مطالعه
№ ۱۸ اورکا، چه اِرِکشنی دارید! من شبِ قبل از اجرا نمی‌خوابم. تمام شب توی خانه راه می‌روم و متن را تکرار می‌کنم. نزدیکِ صبح خوابم می‌برد. و بعد باز هم همه‌چیز را یادم می‌رود. معلوم است که به هر شکلی سعی می‌کنم از اجرا فرار کنم. ولی یک بار مجبور شدم… داستان کوتاه ۸ مهر ۱۴۰۵ ۳ دقیقه مطالعه
№ ۱۷ پرتقال‌های هوش مصنوعی روی آبیِ تند زیبا می‌سوزند سه پرتقال. هوش مصنوعی تابلو را چاپ می‌کند با پرینتری در یک مغازه، تا پشت ویترین بگذارندش. هنر را ماشین می‌سازد؟ یا این نیمی از هنر است؟ هوش مصنوعی چه می‌آفریند؟ یک جلوه‌ی ویژه‌ی مُد روز؟ اما… شعر ۸ مهر ۱۴۰۵ ۱ دقیقه مطالعه ♡ ۳
№ ۱۶ تابستان، تابستان شعری که در ده‌سالگی نوشته شد این شعر در ده‌سالگی، در اردوی تابستانی نوشته شد. تا مرز درد. تا مرز شرم. تا مرز کیمیا. این — آغاز است. بی آن هیچ‌چیز نبود. تابستان، تابستان، چه دوست دارم زیبایی درخشانت را. چه شادمان است همه‌ی طبیعت حتی زیر باران و… شعر ۸ مهر ۱۴۰۵ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۱۵ پلیورِ بابا، عینک و وودی آلن حدوداً دوازده سالم بود که از استایلِ وودی آلن خوشم می‌آمد. عینک، پلیورِ بافتنی — همه‌ی این‌ها. نمی‌توانم بگویم فیلم‌هایش را دیده بودم. بیشتر خودِ آن تیپِ طعنه‌آمیز برایم جذاب بود. همه هم از این قضیه خبر داشتند، حتی توی… داستان کوتاه ۷ مهر ۱۴۰۵ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۱۴ پدربزرگ از روی کُنده افتاد توی اردوی تابستانی، حدوداً ده‌ساله بودم، یک شب برنامهٔ هنری بچه‌ها بود. آتش روشن کردند. نیمکت و صندلی برای همه کم بود، کُنده‌های درخت گذاشتند. پدر و مادرها آمده بودند. بچه‌ها باید اجرا می‌کردند: شعر، آواز، رقص. بچه‌ها… داستان کوتاه ۶ مهر ۱۴۰۵ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۱۳ معناها از نبوغ تا جنون — یک قدم کوتاه. برای یکی ایستاده کف می‌زنند. برای یکی — سوت. این‌که با هر چیز چگونه کنار بیایی — معنای تو تعیینش می‌کند. ابررایانه‌ها هنگ کرده‌اند، سرگرم حساب‌کردن فکرهای مشتری‌ها. سرمایه‌دارها سود… شعر ۲۲ مهر ۱۴۰۴ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۱۲ پول روی درخت‌ها می‌روید پول روی درخت‌ها می‌روید. جدی می‌گویم. این دنیا پر از فرصت برای پول درآوردن است. ولی آدم روی یک کیسه گنج نشسته و نمی‌تواند درش را باز کند. می‌دانم، چون خودم هم همین‌طور نشسته بودم. من در خانواده‌ای بزرگ شدم که پول را شر… داستان کوتاه ۲۱ مهر ۱۴۰۴ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۱۱ فالش خواندم. عمداً. من از هر جور اجرای جلوی جمع وحشت داشتم؛ کنسرت، سخنرانی، هر جایی که باید تنها می‌رفتم روی صحنه و جلوی یک سالن پر می‌ایستادم. همه بهت زل زده‌اند. واقعاً کابوس. اما یک روز معلم آوازم تصمیم گرفت که باید تک‌خوانی کنم. آن هم… داستان کوتاه ۲۰ مهر ۱۴۰۴ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۱۰ کامنت‌های زهرآگین می‌نوشتم. و کیف می‌کردم. من همان کسی بودم که زیر هر پستی می‌نوشت «ولی من جور دیگری فکر می‌کنم». نمی‌توانستم بی‌خیال رد شوم. باید ثابت می‌کردم حق با من است. همیشه. همه‌جا. به هر قیمتی. حتی یک گفت‌وگوی معمولی هم تنشم را بالا می‌برد. گوش نمی‌دادم… داستان کوتاه ۱۹ مهر ۱۴۰۴ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۰۹ لب‌ولوچه‌آویزان و بُق‌کرده از پدر و مادرم دلخور بودم. از استادهای دانشگاه. از دوست‌هایم. و اگر بهانه‌ای نبود — پیدایش می‌کردم. می‌توانستم به آسمان خاکستری گیر بدهم. به این نم‌نم بارانِ مزخرف. به همه‌چیز. دلخور شدن کیف می‌داد. چه حالی می‌دهد وقتی… داستان کوتاه ۱۸ مهر ۱۴۰۴ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۰۸ کارآگاه، ناخودآگاه و سرایدار در ساختمانی که زندگی می‌کنم یک سرایدار هست. زن دلنشینی است. خوش‌برخورد. برایت روز خوبی آرزو می‌کند. به گل‌ها رسیدگی می‌کند. و هر بار که می‌بینمش، همه‌چیز درونم جمع می‌شود. فرو می‌ریزد. قل‌قل می‌کند. دلم می‌پیچد. از… داستان کوتاه ۱۷ مهر ۱۴۰۴ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۰۷ باغ خود را پروردن انسان همانند خداست، فقط کوچک؛ برای همین به‌جای آفریدن جهان‌ها می‌تواند خودش را بیافریند. به قول معروف، باغ خودش را بپروراند. مسئولیت شخصی هر کس است که زندگی‌اش را به دست خودش بگیرد، نه این‌که تقصیر را گردن پدر و مادر،… داستان کوتاه ۱۶ مهر ۱۴۰۴ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۰۶ کار بزرگ نیگردو، آلبدو، روبدو در کیمیاگری، «کار بزرگ» (magnum opus) درباره‌ی طلا نیست. درباره‌ی انسان است. فرایند شکوفایی کامل توانایی‌ها، چیرگی بر سرنوشت، رهایی اراده. کیمیاگران فرایندهای درونی را بر ماده فرافکنی می‌کردند. اما جوهر کار — دگرگونی… داستان کوتاه ۱۵ مهر ۱۴۰۴ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۰۵ اسم آفرینش‌هایتان را چه می‌گذارید؟ روانکاوی عمومی — اسم آفرینش‌هایتان را چه می‌گذارید؟ — روانکاوی عمومی. ولی این نه ژست است، نه اصطلاحی کتابی. این زندگی من است. خودم را تکه‌تکه از هم باز می‌کنم: چه چیزی در من مال خودم است و چه چیزی برنامه‌ی تبار است که پیش از آن‌که حرف… داستان کوتاه ۱۹ تیر ۱۴۰۴ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۰۴ معنای زندگی چیست؟ یک سال پیش از خودم پرسیدم: معنایش چیست؟ نه «چرا زندگی می‌کنم». بلکه «لعنتی، آخر چرا این‌جوری زندگی می‌کنم». هدف زندگی ابراز خویشتن است. اینکه ذات خود را با تمام کمالش آشکار کنیم — برای همین زنده‌ایم. اما در روزگار ما… داستان کوتاه ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ ۱ دقیقه مطالعه
№ ۰۳ چطور گذشته را رها کنیم؟ زندگی کن و آرامشت را حفظ کن. بهار که بیاید، گل‌ها خودشان شکوفه می‌دهند. — حکمت چینی همه‌چیز در زمانِ خودش اتفاق می‌افتد. ولی این — درباره‌ی آرامش نیست. این — درباره‌ی این است که تو بسته شده‌ای. با نخ‌هایی نامرئی. به… داستان کوتاه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ ۲ دقیقه مطالعه
№ ۰۲ قصه‌های کاشچِی جاودان به‌مثابهٔ اسطورهٔ آفرینش جهان چنان‌که برخی روان‌شناسان دوست دارند تکرار کنند، ناخودآگاه همان امر دینی است. می‌توان گفت که در انسانِ جامعه‌ای قداست‌زدوده، دین «ناخودآگاه» می‌شود؛ در ژرف‌ترین لایه‌های وجود او آرام می‌گیرد، اما این بدان معنا نیست که… داستان کوتاه ۲۶ آذر ۱۴۰۳ ۱۶ دقیقه مطالعه
№ ۰۱ بابا یاگا — الههٔ کهنی که قهرمان را می‌آزماید یا چگونه به دانش مقدس دست یابیم؟ تصویر بابا یاگا بسیار رواج یافته است: پیرزنی گوژپشت با پایی از استخوان و دندانی آهنین، که در کلبه‌ای روی پاهای مرغ در دل جنگلی انبوه زندگی می‌کند، «روی بخاری، بر آجر نهم می‌نشیند» و بچه‌ها را می‌دزدد. بیایید این شخصیت… داستان کوتاه ۱۴ آذر ۱۴۰۳ ۶ دقیقه مطالعه