شعر
قدم زدن در مسکو
گشتها در تابستان، قدمها در زمستان.
ما با تو میآییم.
همیشه بهموقع، در ساعتِ مقرر،
گویی این گشت فقط برای ماست.
دربارهٔ پوشکین در بلوارِ توِرسکوی،
یا از شاه والْتاسار برایمان میگویند.
به دنبالِ ردِ استاد و مارگاریتا —
ما به عرفان و ماجراجویی گشودهایم!
آربات و میدانِ دِویچیه —
در مدرسه اینگونه نمیگویند.
ایستگاهها، پلها، نمای ساختمانها،
ساحلها و بزرگراهها.
هفت آسمانخراشِ استالینی.
راهنمای ما فروتن نخواهد بود.
از هفت «هرم» خواهد گفت،
چون سیارهها در مدارهایشان.
قرار بود نُه تا باشند —
طرحی شکوهمند در سر پرورده شد.
مقدر نشد که محقق شود —
وقتِ خداحافظی با افسانه است.
سپس — ایستگاهی تازه.
ما در خیابانِ پوکروفکا هستیم.
من بیشتر نمیتوانم راه بروم،
اما باید به دانشگاهِ دولتیِ مسکو برسم.
مترو اینجا بهترین توصیه است —
ما در ایستگاهِ «اونیورسیتت» هستیم.
به تپه گنجشکها خواهیم رفت،
کلیساهای کهن را خواهیم دید.
اینجا کوتوزوف پیشِ شمایلها نیایش کرد،
ناپلئون به شهر نگریست.
اگر چراغها نبودند، از راهِ لمس میرفتیم
در تاریکی به میدانِ سرخ.
اما نورِ درخشان همهجا میتابد —
و پایانی برای گشتها نیست.
وقتِ بازگشت به خانه است.
مهم این است — ما با تو بودیم.
اگر کپی میکنی، پیوند بگذار.
بعدی را بخوانید
دنبال کردن داستانهای تازه RSS دربارهٔ نویسنده




دیدگاهها
هنوز دیدگاهی نیست. نخستین باشید.