کیمیاگر زیرک

شعر

پرتوی نور در تاریکی من

پرتوی نور در تاریکی من

خوشم نمی‌آید که شرمنده‌ام.
خوشم نمی‌آید که عصبانی می‌شوم.
هرچند آشکار نیست —
از خودم متنفرم که می‌ترسم.

در خیابانی نوامبری راه می‌روم،
خش‌خش برگ‌های افتاده را می‌شنوم.
آرزو بگذار برآورده شود،
و بگذار درونم خالی نماند.

از خودم با فرار نجات یابم،
با یک وردِ واژگانی.
با مردی آشنا می‌شوم —
پیش‌تر با او حرف نمی‌زدم.
او رازی را برایم گفت
که زندگی را دگرگون کرد:
«تو با تمام جهان در جنگی،
چون با خودت می‌جنگی.
باید بتِ خود شوی —
تو خودت قهرمان خویشی.
غرابت را بپذیر،
کم‌یابی و یگانگی‌ات را.»
پرتوی نور در تاریکی من پدید آمد.
من این‌قدر دیر پاسخ را می‌جستم.

دیوانه‌وار می‌خواستم کسی شوم،
هر کسی — جز خودم.
و از این رو، نمی‌دانم چرا،
برای خودم بیگانه شدم.

در خیابانی سردِ پاییزی
بارانی خاکستری می‌بارید.
با خودم صادق‌ترم
و نمی‌خواهم دروغ را تحمل کنم.

این دیگر از من پنهان نیست.
می‌توانم عصبانی شوم. بگذار شرم باشد.
خودم را چنین می‌پذیرم:

پیچیده. عجیب. زیبا.

داستان بعدی · رمان سیوا ورق بزنید

اگر کپی می‌کنی، پیوند بگذار.

دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی نیست. نخستین باشید.